A Lost Pen Pal

When Sevgi was fourteen years old, she used to write letters every month to a pen pal named Camille, who lived in a small town in France. They had found each other through a school pen pal program, and their friendship, though built only on paper, became very important to both of them.

Sevgi on dört yaşındayken, Fransa'da küçük bir kasabada yaşayan Camille adında bir mektup arkadaşına her ay mektup yazardı. Bir okul mektup arkadaşlığı programı sayesinde birbirlerini bulmuşlardı ve sadece kağıt üzerine kurulu olsa da dostlukları ikisi için de çok önemli hale geldi.

For three years, they exchanged letters about their favorite music, their dreams for the future, and their daily lives. If either of them missed writing for too long, the other would worry, wondering if something had happened.

Üç yıl boyunca en sevdikleri müzik, gelecek hayalleri ve günlük hayatları hakkında mektuplaşmaya devam ettiler. İkisinden biri yazmayı çok uzun süre aksatırsa, diğeri endişelenir, bir şey mi olmuş diye merak ederdi.

Eventually, as they grew older and started university, the letters slowly stopped. Sevgi has often wondered over the years what happened to Camille, but she never had a way to find her again, since she had lost Camille's old address.

Zamanla büyüyüp üniversiteye başladıklarında mektuplar yavaş yavaş kesildi. Sevgi yıllar boyunca Camille'e ne olduğunu sık sık merak etmişti ama Camille'in eski adresini kaybettiği için onu tekrar bulmanın bir yolu olmadı.

Last month, while cleaning out an old drawer, Sevgi found a box full of Camille's letters. Reading them again after thirty years brought back so many memories that she decided to try searching for her old friend online.

Geçen ay eski bir çekmeceyi temizlerken Sevgi, Camille'in mektuplarıyla dolu bir kutu buldu. Otuz yıl sonra onları tekrar okumak o kadar çok anıyı geri getirdi ki eski arkadaşını internette aramayı denemeye karar verdi.

She searched social media using the name Camille had signed in her letters. It took hours of searching, but Sevgi has finally found a profile that seemed to match, with photos of a woman who looked familiar, even after all these years.

Camille'in mektuplarında imzaladığı ismi kullanarak sosyal medyada arama yaptı. Saatler süren bir aramanın ardından Sevgi, sonunda eşleşen gibi görünen, bunca yıl sonra bile tanıdık gelen bir kadının fotoğraflarının olduğu bir profil buldu.

Nervously, Sevgi sent a message, explaining who she was and reminding her of their childhood friendship. She waited anxiously, wondering if Camille would even remember her after so many decades had passed.

Sevgi gergin bir şekilde kim olduğunu açıklayan ve çocukluk dostluklarını hatırlatan bir mesaj gönderdi. Bu kadar on yıl geçtikten sonra Camille'in onu hatırlayıp hatırlamayacağını merak ederek endişeyle bekledi.

The next morning, Sevgi received a reply. "I can't believe it's really you!" Camille had written. "I still have all your letters, too. If you had waited even one more day to find me, I might have moved and lost my old profile."

Ertesi sabah Sevgi bir cevap aldı. Camille, "Gerçekten sen olduğuna inanamıyorum!" diye yazmıştı. "Ben de hâlâ bütün mektuplarını saklıyorum. Beni bulmak için bir gün daha bekleseydin, belki taşınmış ve eski profilimi kaybetmiş olabilirdim."

The two women have been messaging every day since then, catching up on thirty years of missed conversations. Sevgi has already told her husband that she will visit Camille in France next summer, something she never imagined would actually happen.

İki kadın o zamandan beri her gün mesajlaşıyor, otuz yıllık kaçırılmış konuşmaları telafi ediyor. Sevgi kocasına, gerçekten olacağını hiç hayal etmediği bir şeyi, gelecek yaz Camille'i Fransa'da ziyaret edeceğini şimdiden söyledi.

"If we hadn't been pen pals as teenagers," Sevgi says, smiling as she reads Camille's latest message, "I would have never had a friend like her in my life, even for all these years apart." Their friendship, it seems, was never truly lost — only waiting to be found again.

Sevgi, Camille'in son mesajını okurken gülümseyerek "Gençken mektup arkadaşı olmasaydık," diyor, "bunca ayrı yıla rağmen hayatımda onun gibi bir arkadaşım hiç olmazdı." Dostlukları, görünüşe göre, hiç gerçekten kaybolmamıştı — sadece yeniden bulunmayı bekliyordu.