The Sermon No One Came to Hear

On a Friday morning, Nasreddin Hodja climbed up the stairs of the mosque pulpit to deliver a meaningful sermon to the town community. Looking down at the crowd, he wanted to test their intellectual attention and asked loudly: 'O believers! Do you know what profound lessons I am going to talk about today?'

Bir cuma sabahı, Nasreddin Hoca kasaba halkına anlamlı bir vaaz vermek için cami kürsüsünün merdivenlerinden yukarı çıktı. Kalabalığa aşağı doğru bakarak, onların entelektüel dikkatini test etmek istedi ve yüksek sesle sordu: 'Ey müminler! Bugün hangi derin derslerden bahsedeceğimi biliyor musunuz?'

The crowd looked at each other with confusion, and everyone shouted together: 'No, Hodja! We have absolutely no idea!' Hodja sighed deeply, shook his head, and said: 'If you are completely ignorant about the subject, there is no purpose in wasting my words!' He immediately climbed down and left the building.

Kalabalık şaşkınlıkla birbirine baktı ve herkes hep bir ağızdan haykırdı: 'Hayır Hoca! Kesinlikle hiçbir fikrimiz yok!' Hoca derin bir iç çekti, kafasını salladı ve şöyle dedi: 'Eğer konu hakkında tamamen cahilseniz, sözlerimi boşa harcamanın hiçbir anlamı yok!' Hemen aşağı indi ve binayı terk etti.

The following Friday, Hodja climbed the pulpit again and repeated the exact same question. This time, the prepared community decided to play a smart trick and cheered: 'Yes, Hodja! We know everything completely!' Hodja smiled satırically and said: 'Well, if you already know everything, there is no reason for me to speak!' He left the mosque again.

Ertesi cuma Hoca kürsüye tekrar çıktı ve aynı soruyu harfiyen tekrarladı. Bu kez hazırlıklı olan cemaat zekice bir oyun oynamaya karar verdi ve 'Evet Hoca! Her şeyi tamamen biliyoruz!' diye tezahürat yaptı. Hoca hicivli bir şekilde gülümsedi ve şöyle dedi: 'Pekala, madem her şeyi zaten biliyorsunuz, o halde konuşmama hiç gerek yok!' Camiyi tekrar terk etti.

On the third Friday, the community came up with a collaborative strategy to catch Hodja off guard. When he asked the question again, half of the crowd shouted 'Yes, we know!' while the other half shouted 'No, we don't!' The hall became completely silent as everyone waited for Hodja's tactical response.

Üçüncü cuma günü cemaat, Hoca'yı hazırlıksız yakalamak için ortaklaşa bir strateji geliştirdi. Hoca soruyu tekrar sorduğunda kalabalığın yarısı 'Evet, biliyoruz!' diye bağırırken, diğer yarısı 'Hayır, bilmiyoruz!' diye bağırdı. Herkes Hoca'nın taktiksel yanıtını beklerken salon tamamen sessizleşti.

Hodja looked at the split crowd, smiled with absolute mastery, and said: 'Perfect! Now, let the half who knows explain everything to the half who doesn't know!' He left the pulpit triumphantly, proving that a community must cooperate to distribute knowledge parameters among themselves.

Hoca bölünmüş kalabalığa baktı, mutlak bir ustalıkla gülümsedi ve şöyle dedi: 'Harika! Şimdi, bilen yarısı bilmeyen yarısına her şeyi anlatsın!' Kürsüden zafer kazanmışçasına ayrılarak, bir topluluğun bilgi parametrelerini kendi aralarında dağıtmak için iş birliği yapması gerektiğini kanıtladı.