A Farewell on the Kordon

The evening light was turning the sea to gold when Deniz arrived at the Kordon. Selin was already there, leaning against the railing, watching the ferries cross the bay. For a moment, Deniz simply stood and looked at her oldest friend. Tomorrow, Selin would board a plane and move to another country, and nothing between them would ever be quite the same again.

Deniz Kordon'a vardığında akşam ışığı denizi altına çeviriyordu. Selin çoktan oradaydı, korkuluğa yaslanmış, vapurların körfezi geçişini izliyordu. Bir an için Deniz öylece durup en eski arkadaşına baktı. Yarın Selin bir uçağa binecek ve başka bir ülkeye taşınacaktı ve aralarındaki hiçbir şey bir daha tam olarak aynı olmayacaktı.

They had known each other since they were six years old. They had grown up on the same street, attended the same schools, and shared every important moment of their lives. When Selin had told her, a month earlier, that she had accepted a job abroad, Deniz had said that she was happy for her. But that had not been the whole truth. In private, she had cried.

Altı yaşından beri birbirlerini tanıyorlardı. Aynı sokakta büyümüş, aynı okullara gitmiş ve hayatlarının her önemli anını paylaşmışlardı. Bir ay önce Selin ona yurt dışında bir işi kabul ettiğini söylediğinde, Deniz onun için mutlu olduğunu söylemişti. Ama bu tüm gerçek değildi. Kendi başına, ağlamıştı.

"I was afraid you wouldn't come tonight," Selin said, as Deniz joined her at the railing. "I told you I would be here," Deniz replied. "I have never broken a promise to you, and I wasn't going to start now." They both smiled, though the smiles did not quite reach their eyes. They began to walk slowly along the seafront, as they had done a thousand times before.

"Bu akşam gelmeyeceksin diye korktum," dedi Selin, Deniz korkuluğun yanında ona katılırken. "Burada olacağımı sana söylemiştim," diye cevapladı Deniz. "Sana verdiğim hiçbir sözü bozmadım ve şimdi başlamayacaktım." İkisi de gülümsedi, gülümsemeler gözlerine pek ulaşmasa da. Daha önce binlerce kez yaptıkları gibi, sahil boyunca yavaşça yürümeye başladılar.

For a while, they talked about practical things — the flight, the new flat, the job. But beneath the ordinary words, something heavier was waiting. Finally, Selin stopped walking. "Do you ever think," she asked quietly, "about how different everything might have been? If I had stayed in İzmir after university, we would probably be living two streets apart right now, like we always planned."

Bir süre pratik şeyler hakkında konuştular — uçuş, yeni daire, iş. Ama sıradan kelimelerin altında daha ağır bir şey bekliyordu. Sonunda Selin yürümeyi bıraktı. "Hiç düşünür müsün," diye sordu usulca, "her şeyin ne kadar farklı olabileceğini? Üniversiteden sonra İzmir'de kalsaydım, muhtemelen şu an iki sokak ötede yaşıyor olurduk, her zaman planladığımız gibi."

Deniz was silent for a moment. "I used to think about it a lot," she admitted. "If we had both made safe choices, our lives would have been simpler. But you were never someone who could stay still, Selin. If you had stayed here just for me, you would have regretted it, and in the end that regret would have come between us anyway." She paused. "I would rather lose you to the whole world than keep you in a cage."

Deniz bir an sessiz kaldı. "Eskiden bunu çok düşünürdüm," diye itiraf etti. "İkimiz de güvenli seçimler yapsaydık, hayatlarımız daha basit olurdu. Ama sen asla yerinde duramayan biriydin, Selin. Sadece benim için burada kalsaydın, pişman olurdun ve sonunda o pişmanlık yine de aramıza girerdi." Durdu. "Seni bir kafeste tutmaktansa, bütün dünyaya kaptırmayı tercih ederim."

Selin's eyes filled with tears. She told Deniz that she had been carrying a quiet guilt for weeks — that she felt as if she were abandoning her best friend. Deniz shook her head firmly. She said that friendship was not measured in kilometres, and that she refused to let distance turn thirty years of love into something sad. "You are not leaving me," she said. "You are just taking me with you, in a different way."

Selin'in gözleri yaşla doldu. Deniz'e haftalardır sessiz bir suçluluk taşıdığını söyledi — en iyi arkadaşını terk ediyormuş gibi hissettiğini. Deniz başını kararlı bir şekilde salladı. Dostluğun kilometreyle ölçülmediğini ve mesafenin otuz yıllık sevgiyi üzücü bir şeye dönüştürmesine izin vermeyi reddettiğini söyledi. "Beni terk etmiyorsun," dedi. "Sadece beni farklı bir şekilde yanında götürüyorsun."

They walked until the sky turned dark and the lights of the city came on, one by one, reflected in the calm water. They remembered old stories — the time they had got lost at a festival as children, the summer they had both fallen in love with the same boy, the night before Selin's wedding. With each memory, the sadness softened a little, replaced by something warmer and more grateful.

Gökyüzü kararana ve şehrin ışıkları teker teker yanıp sakin suya yansıyana kadar yürüdüler. Eski hikayeleri hatırladılar — çocukken bir festivalde kaybolmalarını, ikisinin de aynı çocuğa âşık olduğu yazı, Selin'in düğününden önceki geceyi. Her anıyla hüzün biraz yumuşadı, yerini daha sıcak ve daha minnettar bir şeye bıraktı.

"Promise me something," Selin said at last. "Promise me that we will not become those friends who slowly stop talking. The ones who send a message on birthdays and nothing else." Deniz took her hand. "I promise," she said. "I will call you so often that you will get tired of my voice. If you ever feel alone over there, you only have to pick up the phone, and İzmir will be right there with you."

"Bana bir söz ver," dedi Selin sonunda. "Yavaş yavaş konuşmayı bırakan o arkadaşlardan olmayacağımıza söz ver. Doğum günlerinde mesaj atıp başka bir şey yapmayanlardan." Deniz onun elini tuttu. "Söz veriyorum," dedi. "Seni o kadar sık arayacağım ki sesimden bıkacaksın. Orada kendini yalnız hissedersen, sadece telefonu açman yeterli, İzmir hemen yanında olacak."

As the evening ended, they stood once more by the railing where they had started. Neither of them wanted to say the final word. "I should go," Selin whispered. "I have an early flight." But she did not move. Instead, the two friends embraced for a long time, saying nothing, while the sea moved gently beside them, patient and endless, as it had been for all the years of their friendship.

Akşam sona ererken, başladıkları korkuluğun yanında bir kez daha durdular. İkisi de son sözü söylemek istemiyordu. "Gitmeliyim," diye fısıldadı Selin. "Erken bir uçuşum var." Ama kıpırdamadı. Bunun yerine iki arkadaş uzun süre sarıldı, hiçbir şey söylemeden, deniz yanlarında usulca hareket ederken — sabırlı ve sonsuz, dostluklarının bütün yılları boyunca olduğu gibi.

Months later, Deniz would stand on that same Kordon and think of her friend across the sea. They spoke almost every day, just as she had promised. The friendship had changed shape, but it had not weakened; if anything, it had grown deeper. Deniz had learned that the people we truly love are never really far away. They live in us, in our memories and our promises, no matter how many borders lie between.

Aylar sonra Deniz aynı Kordon'da duracak ve denizin ötesindeki arkadaşını düşünecekti. Söz verdiği gibi neredeyse her gün konuşuyorlardı. Dostluk şekil değiştirmişti ama zayıflamamıştı; aksine daha da derinleşmişti. Deniz, gerçekten sevdiğimiz insanların aslında hiçbir zaman uzak olmadığını öğrenmişti. Aramızda kaç sınır olursa olsun, onlar içimizde, anılarımızda ve sözlerimizde yaşıyorlar.