Grandpa's New Hobby

Nihat Amca worked hard for forty years. He was an accountant, and he was always busy. Then one day, he retired. At first, he was happy. "Now I can rest," he thought. But after a few weeks, a problem started. His days were empty. He had nothing to do. He was bored and a little sad.

Nihat Amca kırk yıl sıkı çalıştı. Muhasebeciydi ve her zaman meşguldü. Sonra bir gün emekli oldu. İlk başta mutluydu. "Artık dinlenebilirim," diye düşündü. Ama birkaç hafta sonra bir sorun başladı. Günleri boştu. Yapacak hiçbir şeyi yoktu. Sıkılmıştı ve biraz üzgündü.

Every day, Nihat Amca sat in his chair and watched television. He drank tea and looked out of the window. The hours passed slowly. His wife was worried about him. "You need something to do," she said. "You need a hobby. You can not just sit here every day." But Nihat Amca did not know what to do.

Her gün Nihat Amca koltuğunda oturup televizyon izliyordu. Çay içip pencereden dışarı bakıyordu. Saatler yavaş geçiyordu. Karısı onun için endişeliydi. "Yapacak bir şeye ihtiyacın var," dedi. "Bir hobiye ihtiyacın var. Her gün sadece burada oturamazsın." Ama Nihat Amca ne yapacağını bilmiyordu.

One weekend, his granddaughter Ece came to visit. She saw that her grandfather was unhappy. "Dede, what did you love to do when you were young?" she asked. "What was your dream?" Nihat Amca thought for a long time. Then he smiled a little. "When I was a boy, I loved to paint," he said. "But I never had time."

Bir hafta sonu torunu Ece ziyarete geldi. Dedesinin mutsuz olduğunu gördü. "Dede, gençken ne yapmayı severdin?" diye sordu. "Hayalin neydi?" Nihat Amca uzun süre düşündü. Sonra hafifçe gülümsedi. "Çocukken resim yapmayı severdim," dedi. "Ama hiç vaktim olmadı."

Ece's eyes lit up. "Then paint now, Dede!" she said. "You have all the time in the world!" The next day, she bought him some paints, brushes, and paper. "Here is your new hobby," she said. Nihat Amca was not sure. "I am too old," he said. "And I have forgotten everything." But Ece did not listen.

Ece'nin gözleri parladı. "O zaman şimdi yap, dede!" dedi. "Dünyadaki tüm zaman senin!" Ertesi gün ona biraz boya, fırça ve kâğıt aldı. "İşte yeni hobin," dedi. Nihat Amca emin değildi. "Çok yaşlıyım," dedi. "Ve her şeyi unuttum." Ama Ece dinlemedi.

Nihat Amca started to paint. His first paintings were terrible. The colors were wrong, and the shapes were strange. He wanted to stop. "I can not do this," he said. But then he remembered Ece's words. He tried again the next day, and the next. Slowly, his paintings got better.

Nihat Amca resim yapmaya başladı. İlk resimleri berbattı. Renkler yanlıştı ve şekiller tuhaftı. Durmak istedi. "Bunu yapamam," dedi. Ama sonra Ece'nin sözlerini hatırladı. Ertesi gün ve bir sonraki gün tekrar denedi. Yavaş yavaş resimleri düzeldi.

Something wonderful happened to Nihat Amca. He was not bored anymore. Every morning, he woke up early and could not wait to paint. He painted the sea, the old streets of İzmir, and flowers from his balcony. The hours now passed quickly. He was happy again. Painting gave him a new energy and a new purpose.

Nihat Amca'ya harika bir şey oldu. Artık sıkılmıyordu. Her sabah erken uyanıyor ve resim yapmak için sabırsızlanıyordu. Denizi, İzmir'in eski sokaklarını ve balkonundaki çiçekleri çiziyordu. Saatler artık hızla geçiyordu. Yine mutluydu. Resim ona yeni bir enerji ve yeni bir amaç verdi.

Painting also changed Nihat Amca in another way. He started to look at the world differently. On his walks, he noticed the colors of the sky, the shapes of the clouds, and the light on the sea. Things he never saw before were suddenly beautiful to him. "I lived here for seventy years," he said, "but now I am really seeing it for the first time."

Resim Nihat Amca'yı başka bir şekilde de değiştirdi. Dünyaya farklı bakmaya başladı. Yürüyüşlerinde gökyüzünün renklerini, bulutların şekillerini ve denizin üzerindeki ışığı fark etti. Daha önce hiç görmediği şeyler birden ona güzel geldi. "Burada yetmiş yıl yaşadım," dedi, "ama şimdi onu ilk kez gerçekten görüyorum."

Nihat Amca painted every day for a whole year. His home was now full of colorful paintings. His family loved them. The neighbors loved them too. One day, Ece had another idea. "Dede, your paintings are beautiful," she said. "Let's have a small exhibition! People should see your work." Nihat Amca was shy, but he agreed.

Nihat Amca bütün bir yıl boyunca her gün resim yaptı. Evi artık rengârenk resimlerle doluydu. Ailesi onları çok sevdi. Komşular da sevdi. Bir gün Ece'nin başka bir fikri oldu. "Dede, resimlerin çok güzel," dedi. "Hadi küçük bir sergi açalım! İnsanlar senin eserlerini görmeli." Nihat Amca utangaçtı ama kabul etti.

They organized a small exhibition at the local community center. Nihat Amca was very nervous. "What if nobody comes?" he thought. But he was wrong. Many people came — family, neighbors, and even strangers. Everybody loved his paintings. Some people even wanted to buy them. Nihat Amca could not believe it.

Yerel toplum merkezinde küçük bir sergi düzenlediler. Nihat Amca çok gergindi. "Ya kimse gelmezse?" diye düşündü. Ama yanılıyordu. Birçok insan geldi — aile, komşular ve hatta yabancılar. Herkes resimlerini çok sevdi. Hatta bazı insanlar onları satın almak istedi. Nihat Amca buna inanamadı.

At the exhibition, Nihat Amca was the happiest man in the world. "I have discovered a new life," he told Ece with tears in his eyes. "Thank you, my dear. You believed in me." Now Nihat Amca teaches a painting class for other retired people. He always tells them the same thing: "Retirement is not the end. It is the start of a new adventure."

Sergide Nihat Amca dünyanın en mutlu adamıydı. "Yeni bir hayat keşfettim," dedi Ece'ye gözlerinde yaşlarla. "Teşekkür ederim, canım. Bana inandın." Artık Nihat Amca diğer emekliler için bir resim kursu veriyor. Onlara hep aynı şeyi söylüyor: "Emeklilik son değildir. Yeni bir maceranın başlangıcıdır."