The Letter from Grandma

When Emre moved to Trabzon for his new job, he had not visited his grandmother for almost a year. He had always been too busy. Work, meetings, and traffic had filled his days, and he had told himself, "I will visit her next month."

Emre yeni işi için Trabzon'a taşındığında, babaannesini neredeyse bir yıldır ziyaret etmemişti. Hep çok meşguldü. İş, toplantılar ve trafik günlerini doldurmuştu ve kendi kendine "Önümüzdeki ay onu ziyaret edeceğim," demişti.

One Friday evening, he found a letter in his mailbox. The handwriting was shaky but familiar. It was from his grandmother, Nine Fatma, who lived in a small village in the mountains above the city. She did not use a phone, so she had written a letter.

Bir cuma akşamı posta kutusunda bir mektup buldu. El yazısı titrekti ama tanıdıktı. Mektup, şehrin yukarısındaki dağlarda küçük bir köyde yaşayan babaannesi Fatma Nine'denti. Telefon kullanmıyordu, bu yüzden bir mektup yazmıştı.

"My dear Emre," it began. "I hope you are eating well. The hazelnut trees are full this year. I made your favourite cornbread yesterday, but nobody was here to eat it. Don't worry, I am not angry. I only miss your voice." Emre read the letter three times.

"Sevgili Emre'm," diye başlıyordu. "Umarım iyi besleniyorsundur. Fındık ağaçları bu yıl dolu. Dün senin en sevdiğin mısır ekmeğini yaptım ama yemek için burada kimse yoktu. Merak etme, kızgın değilim. Sadece sesini özledim." Emre mektubu üç kez okudu.

He felt ashamed. He remembered how she had waited for him every summer when he was a boy. She had always put a clean blanket on his bed before he arrived. She had never asked for anything in return.

Utandı. Küçük bir çocukken her yaz onu nasıl beklediğini hatırladı. Gelmeden önce yatağına her zaman temiz bir battaniye sermişti. Karşılığında hiçbir şey istememişti.

The next morning, he borrowed his friend's car and drove up the winding road to the village. The mist was thick, and the road was dangerous. When he finally arrived, his grandmother was standing at the gate, as if she had known he would come.

Ertesi sabah arkadaşının arabasını ödünç aldı ve köye çıkan virajlı yolda sürdü. Sis yoğundu ve yol tehlikeliydi. Sonunda vardığında babaannesi, sanki geleceğini bilmiş gibi kapıda duruyordu.

"You came!" she said, and hugged him tightly. In the kitchen, the table was already set. She had cooked cornbread, beans, and fresh cheese. "How did you know I was coming?" he asked. She laughed. "I didn't. I cook for you every Saturday, just in case."

"Geldin!" dedi ve ona sıkıca sarıldı. Mutfakta sofra çoktan hazırdı. Mısır ekmeği, fasulye ve taze peynir pişirmişti. "Geleceğimi nereden bildin?" diye sordu. Güldü. "Bilmiyordum. Her cumartesi, belki gelirsin diye senin için yemek yapıyorum."

Emre could not speak. All those Saturdays, she had prepared food for a grandson who never came. He took her hands. "I am sorry, Nine. I should have come earlier." "You are here now," she said. "That is enough."

Emre konuşamadı. Bunca cumartesi, hiç gelmeyen bir torun için yemek hazırlamıştı. Ellerini tuttu. "Özür dilerim Nine. Daha erken gelmeliydim." "Şimdi buradasın," dedi. "Bu yeter."

They spent the whole day together. She told him stories about his grandfather, and he helped her collect hazelnuts in the garden. In the evening, he bought her a simple mobile phone and taught her how to use it.

Bütün günü birlikte geçirdiler. Ona dedesiyle ilgili hikâyeler anlattı, o da bahçede fındık toplamasına yardım etti. Akşam ona basit bir cep telefonu aldı ve nasıl kullanılacağını öğretti.

From that day on, Emre called her every evening and visited every second weekend. He kept the letter in his wallet. It reminded him that love waits quietly, but time does not.

O günden sonra Emre onu her akşam aradı ve iki haftada bir hafta sonu ziyaret etti. Mektubu cüzdanında sakladı. Ona sevginin sessizce beklediğini ama zamanın beklemediğini hatırlatıyordu.