Grandmother's Scarf

Ada is nine years old. She lives in Trabzon. In winter, she visits her grandmother. Her grandmother's house is warm and cosy. It smells of fresh bread and tea. Ada loves this house very much.

Ada dokuz yaşındadır. Trabzon'da yaşar. Kışın anneannesini ziyaret eder. Anneannesinin evi sıcak ve rahattır. Taze ekmek ve çay kokar. Ada bu evi çok sever.

Her grandmother is always knitting. She makes scarves, hats, and socks. Her hands move fast. The wool is soft and colorful. Ada watches her grandmother. "This is beautiful," she says. "I want to knit too. Can you teach me?"

Anneannesi her zaman örgü örer. Atkı, şapka ve çorap yapar. Elleri hızlı hareket eder. Yün yumuşak ve rengârenktir. Ada anneannesini izler. "Bu çok güzel," der. "Ben de örgü örmek istiyorum. Bana öğretebilir misin?"

Her grandmother smiles. "Of course, my dear," she says. "Knitting is a good skill. But it is not easy. You need patience. Come, sit next to me. We start with this scarf. Take these two needles and this blue wool."

Anneannesi gülümser. "Tabii ki canım," der. "Örgü güzel bir beceridir. Ama kolay değildir. Sabır gerekir. Gel, yanıma otur. Bu atkıyla başlayalım. Bu iki şişi ve bu mavi yünü al."

Ada takes the needles. She tries to knit. But it is very difficult! The wool falls. The needles do not move right. "This is too hard!" says Ada. "My fingers do not work. I cannot do this." She is a little angry.

Ada şişleri alır. Örmeye çalışır. Ama çok zordur! Yün düşer. Şişler doğru hareket etmez. "Bu çok zor!" der Ada. "Parmaklarım çalışmıyor. Bunu yapamam." Biraz kızgındır.

"Patience, my dear," says her grandmother. "Everybody is slow at first. Look at my hands. Watch carefully. In, over, pull, off. Try again." Ada watches. She tries again. In, over, pull, off. Slowly, she makes one line.

"Sabır canım," der anneannesi. "Herkes önce yavaştır. Ellerime bak. Dikkatlice izle. İçeri, üstüne, çek, çıkar. Tekrar dene." Ada izler. Tekrar dener. İçeri, üstüne, çek, çıkar. Yavaşça bir sıra örer.

"I do it!" says Ada happily. "Look, grandmother! This is my first line!" Her grandmother claps. "Very good! You see? You can do it. Now do it again. One line, then another line. That is how we make a scarf."

"Yaptım!" der Ada mutlu bir şekilde. "Bak anneanne! Bu benim ilk sıram!" Anneannesi alkışlar. "Çok güzel! Gördün mü? Yapabilirsin. Şimdi tekrar yap. Bir sıra, sonra başka bir sıra. Atkıyı böyle yaparız."

Every afternoon, Ada and her grandmother knit together. They drink tea. They talk and they laugh. Her grandmother tells stories about the old days. Ada listens and she knits. The scarf grows longer and longer every day.

Her öğleden sonra Ada ve anneannesi birlikte örgü örer. Çay içerler. Konuşur ve gülerler. Anneannesi eski günlerle ilgili hikâyeler anlatır. Ada dinler ve örer. Atkı her gün daha uzun ve uzun olur.

Sometimes Ada makes mistakes. There are holes in the scarf. The lines are not straight. But her grandmother says, "That is okay. Those little mistakes are not important. They make your scarf special. It is your first scarf. It is beautiful."

Bazen Ada hata yapar. Atkıda delikler vardır. Sıralar düz değildir. Ama anneannesi der ki: "Sorun değil. Şu küçük hatalar önemli değil. Onlar atkını özel yapar. Bu senin ilk atkın. Çok güzel."

After two weeks, the scarf is ready. It is long and blue and warm. It is not perfect, but Ada is very proud. "I make this!" she says. "My first scarf!" Her grandmother puts it around Ada's neck. "It is perfect for you," she says.

İki hafta sonra atkı hazırdır. Uzun, mavi ve sıcaktır. Mükemmel değildir ama Ada çok gururludur. "Bunu ben yaptım!" der. "İlk atkım!" Anneannesi onu Ada'nın boynuna sarar. "Sana çok yakıştı," der.

Now it is many years later. Ada is a grown woman. She still has that blue scarf. It is old now, but she loves it. When she wears it, she remembers her grandmother, the warm house, and those happy winter afternoons. The scarf keeps her warm, and it keeps her memories warm too.

Şimdi yıllar sonra. Ada yetişkin bir kadındır. Hâlâ o mavi atkısı vardır. Artık eskidir ama onu sever. Onu giydiğinde anneannesini, sıcak evi ve o mutlu kış öğleden sonralarını hatırlar. Atkı onu sıcak tutar ve hatıralarını da sıcak tutar.