A Friend on the Train

Aylin was traveling from Ankara to İzmir by train. It was a long journey — about eight hours. She had an important reason for the trip: the next day, she had a job interview in İzmir. It was her dream job at a big company. But Aylin was very nervous. She was not sure about herself. "What if I fail?" she kept thinking.

Aylin Ankara'dan İzmir'e trenle gidiyordu. Uzun bir yolculuktu — yaklaşık sekiz saat. Yolculuk için önemli bir sebebi vardı: ertesi gün İzmir'de bir iş görüşmesi vardı. Büyük bir şirkette hayalindeki işti. Ama Aylin çok gergindi. Kendinden emin değildi. "Ya başarısız olursam?" diye düşünüp duruyordu.

Aylin found her seat in the compartment. There was already another person there: an old woman with grey hair and a kind face. She was knitting something blue. "Hello, dear," the old woman said with a warm smile. "Are you traveling to İzmir too?" Aylin nodded. "Yes," she said quietly. She sat down by the window and looked outside.

Aylin kompartımandaki yerini buldu. Orada çoktan başka bir kişi vardı: gri saçlı, kibar yüzlü yaşlı bir kadın. Mavi bir şey örüyordu. "Merhaba, canım," dedi yaşlı kadın sıcak bir gülümsemeyle. "Sen de İzmir'e mi gidiyorsun?" Aylin başını salladı. "Evet," dedi usulca. Pencerenin yanına oturdu ve dışarı baktı.

For the first hour, Aylin was quiet. She was looking out of the window, but her mind was on the interview. She was imagining all the things that could go wrong. The old woman noticed that the young girl looked worried. "You seem far away, dear," she said gently. "Is everything okay? Sometimes it helps to talk."

İlk saat Aylin sessizdi. Pencereden dışarı bakıyordu ama aklı görüşmedeydi. Ters gidebilecek her şeyi hayal ediyordu. Yaşlı kadın genç kızın endişeli göründüğünü fark etti. "Dalgın görünüyorsun, canım," dedi nazikçe. "Her şey yolunda mı? Bazen konuşmak yardımcı olur."

Aylin was surprised, but the old woman's voice was so kind that she started to talk. She told her about the interview, about her fear, about her dream job. "I want this job so much," Aylin said. "But I am so nervous. I think I am not good enough. Maybe they will choose someone better than me."

Aylin şaşırdı ama yaşlı kadının sesi o kadar kibardı ki konuşmaya başladı. Ona görüşmeyi, korkusunu, hayalindeki işi anlattı. "Bu işi çok istiyorum," dedi Aylin. "Ama çok gerginim. Yeterince iyi olmadığımı düşünüyorum. Belki benden daha iyi birini seçerler."

The old woman listened carefully. Her name was Nadide Hanım. She was seventy years old. "I understand your fear," she said. "When I was young, I was afraid of many things too. But let me tell you something. Fear is normal. Everybody feels it. The question is not 'How do I stop being afraid?' The question is 'Can I do my best, even when I am afraid?'"

Yaşlı kadın dikkatlice dinledi. Adı Nadide Hanım'dı. Yetmiş yaşındaydı. "Korkunu anlıyorum," dedi. "Ben gençken de birçok şeyden korkuyordum. Ama sana bir şey söyleyeyim. Korku normaldir. Herkes onu hisseder. Soru 'Nasıl korkmayı bırakırım?' değil. Soru 'Korktuğumda bile elimden gelenin en iyisini yapabilir miyim?'"

Aylin listened. Nadide Hanım continued. "You are nervous because you care. That is a good thing. It means this job is important to you. Do not try to be perfect. Just be yourself. Show them who you really are. If they are clever, they will see your value. And if they do not choose you, then it is not the right place for you."

Aylin dinledi. Nadide Hanım devam etti. "Önemsediğin için gerginsin. Bu iyi bir şey. Bu işin senin için önemli olduğu anlamına geliyor. Mükemmel olmaya çalışma. Sadece kendin ol. Onlara gerçekte kim olduğunu göster. Eğer akıllılarsa, değerini görecekler. Ve seni seçmezlerse, o zaman orası senin için doğru yer değildir."

They talked for hours. Nadide Hanım told Aylin stories from her own life — about her first job, her mistakes, and her successes. She had many years of experience, and her words were full of wisdom. Aylin felt calmer and calmer. The long journey did not feel long anymore. It felt like a gift.

Saatlerce konuştular. Nadide Hanım Aylin'e kendi hayatından hikayeler anlattı — ilk işi, hataları ve başarıları hakkında. Birçok yıllık deneyimi vardı ve sözleri bilgelik doluydu. Aylin gittikçe daha sakin hissetti. Uzun yolculuk artık uzun gelmiyordu. Bir hediye gibi geliyordu.

Before Aylin knew it, the train was arriving in İzmir. She did not want the journey to end. "Thank you so much, Nadide Hanım," she said. "You do not know how much you help me. This morning, I was so afraid. Now I feel ready. I feel strong." The old woman smiled. "You are a brave young woman," she said. "You just needed to remember it."

Aylin farkına varmadan tren İzmir'e varıyordu. Yolculuğun bitmesini istemedi. "Çok teşekkür ederim, Nadide Hanım," dedi. "Bana ne kadar yardım ettiğinizi bilmiyorsunuz. Bu sabah çok korkuyordum. Şimdi hazır hissediyorum. Güçlü hissediyorum." Yaşlı kadın gülümsedi. "Cesur bir genç kadınsın," dedi. "Sadece bunu hatırlaman gerekiyordu."

Before she got off the train, Nadide Hanım gave Aylin a small gift. It was the blue thing she was knitting — a little blue flower. "Keep this with you tomorrow," she said. "When you feel nervous, hold it, and remember: just be yourself. That is always enough." Aylin took the little flower. It was like a piece of courage in her hand.

Trenden inmeden önce Nadide Hanım Aylin'e küçük bir hediye verdi. Ördüğü mavi şeydi — küçük mavi bir çiçek. "Bunu yarın yanında tut," dedi. "Gergin hissettiğinde, onu tut ve hatırla: sadece kendin ol. Bu her zaman yeterli." Aylin küçük çiçeği aldı. Elinde bir parça cesaret gibiydi.

The next day, Aylin went to the interview. She was still a little nervous, but she held the little blue flower in her pocket. She remembered Nadide Hanım's words. She was herself. She answered the questions honestly and with confidence. A week later, she got the news: she got the job! She never forgot the kind stranger on the train who gave her courage.

Ertesi gün Aylin görüşmeye gitti. Hâlâ biraz gergindi ama cebinde küçük mavi çiçeği tuttu. Nadide Hanım'ın sözlerini hatırladı. Kendisiydi. Soruları dürüstçe ve özgüvenle cevapladı. Bir hafta sonra haberi aldı: işi aldı! Trende ona cesaret veren kibar yabancıyı hiç unutmadı.