The Simit Seller

Every morning at six o'clock, Mehmet pushes his red cart to the ferry port in Karaköy. On the cart, there are one hundred fresh simits. They are warm, and they smell wonderful.

Her sabah saat altıda Mehmet, kırmızı arabasını Karaköy'deki vapur iskelesine iter. Arabanın üstünde yüz tane taze simit var. Sıcacıklar ve harika kokuyorlar.

The first ferry leaves at half past six. Students, doctors and workers wait on the pier. Many of them are tired. They buy a simit and a small glass of tea from Mehmet. "Good morning!" he says to everyone. He remembers all their names.

İlk vapur altı buçukta kalkar. Öğrenciler, doktorlar ve işçiler iskelede bekler. Çoğu yorgundur. Mehmet'ten bir simit ve küçük bir bardak çay alırlar. Herkese "Günaydın!" der. Hepsinin adını hatırlar.

One morning, a young woman stands near the cart. She has a big map and a heavy bag. She looks worried. "Excuse me," she says in English. "Where is the ferry to Kadıköy?"

Bir sabah genç bir kadın arabanın yanında durur. Elinde büyük bir harita ve ağır bir çanta var. Endişeli görünüyor. İngilizce "Affedersiniz," der. "Kadıköy vapuru nerede?"

Mehmet doesn't speak much English. But he smiles and points to the blue ferry. "That one. Five minutes," he says slowly. Then he gives her a simit. "For you. Welcome to Istanbul!"

Mehmet pek İngilizce konuşmaz. Ama gülümser ve mavi vapuru gösterir. Yavaşça "Şu. Beş dakika," der. Sonra ona bir simit verir. "Sana. İstanbul'a hoş geldin!"

The woman laughs. "Thank you! What is this?" she asks. "Simit," says Mehmet. She takes a bite. "Mmm, it's delicious!" She runs to the ferry and waves from the window.

Kadın güler. "Teşekkürler! Bu ne?" diye sorar. "Simit," der Mehmet. Kadın bir ısırık alır. "Mmm, çok lezzetli!" Vapura koşar ve camdan el sallar.

Every day, Mehmet learns one new English word from his customers. Today's word is "delicious". He writes it on a small piece of paper and puts it in his pocket. Tomorrow, he wants to learn another one.

Mehmet her gün müşterilerinden yeni bir İngilizce kelime öğrenir. Bugünün kelimesi "delicious". Onu küçük bir kağıda yazar ve cebine koyar. Yarın bir kelime daha öğrenmek istiyor.

The next morning, the young woman comes back to the pier. This time she is not worried. She is smiling, and she has a small gift in her hand. "Good morning, Mehmet!" she says. Mehmet is surprised. How does she know his name?

Ertesi sabah genç kadın iskeleye geri gelir. Bu sefer endişeli değil. Gülümsüyor ve elinde küçük bir hediye var. "Günaydın, Mehmet!" der. Mehmet şaşırır. Adını nereden biliyor?

"My name is Anna. I am from Canada," she says. "A student on the ferry told me your name. Your simit was my first breakfast in Istanbul." She opens the gift. It is a small notebook with a blue cover. "For your English words," she says.

"Benim adım Anna. Kanadalıyım," der. "Vapurda bir öğrenci bana adını söyledi. Senin simidin İstanbul'daki ilk kahvaltımdı." Hediyeyi açar. Mavi kapaklı küçük bir defter. "İngilizce kelimelerin için," der.

Mehmet takes the small papers out of his pocket. There are many words on them: "ticket", "umbrella", "thank you", "delicious". He puts them in the notebook, one by one. Anna helps him. Then she writes a new word on the first page: "friend".

Mehmet cebindeki küçük kağıtları çıkarır. Üzerlerinde bir sürü kelime var: "ticket", "umbrella", "thank you", "delicious". Onları tek tek deftere koyar. Anna ona yardım eder. Sonra ilk sayfaya yeni bir kelime yazar: "friend".

Every morning for a week, Anna buys a simit before her ferry, and every morning Mehmet learns a new word. On her last day, he says a full sentence for the first time: "Have a good trip, my friend." Anna waves from the ferry, and Mehmet waves back.

Bir hafta boyunca Anna her sabah vapurdan önce bir simit alır, Mehmet de her sabah yeni bir kelime öğrenir. Son gününde Mehmet ilk kez tam bir cümle kurar: "İyi yolculuklar, arkadaşım." Anna vapurdan el sallar, Mehmet de ona el sallar.